راه بندگى خداوند ، فراهم مىآورد . علّامه فيض رحمه الله به شيوه‌اى زيبا و هنرمندانه در اثناى بحث‌هاى فقهى از تك بيتىهاى حافظ و ديگر شاعران پارسىگوى به خوبى بهره برده است . اين شيوه در « ترجمة الصلاة » جلوه‌اى ويژه يافته است . مثلًا در آداب قرآن خواندن مىنويسد : و بايد كه قرآن را با تأنّى و ترتيل و تدبّر بخواند با دلى فارغ و توجهى كامل عروسِ حضرتِ قرآن نقاب آن‌گه براندازد * كه دارالملك ايمان را مجرد يابد از غوغا دوم : هر ترجمه پس از ذكر نام خداوند و گفتارى شيوا در سپاس و ستايش خداوند و درود و سلام بر پيامبر و خاندان او ( صلوات اللَّه عليهم اجمعين ) با كلمات و عباراتى متناسب با موضوع رساله ، آغاز مىشود . نمونه اين‌كه « ترجمة الطهارة » را اين گونه آغاز مىكند : منّت خداى را - تَقدّستْ اسماؤه - كه ارواح مؤمنان را در مبدأ فطرت پاك و پاكيزه آفريد و چون گاه گاه به مقتضاى بشريت ، باطن و ظاهر ايشان به دنس معاصى و قاذورات ملوّث مىشود ، آب چشم و چشمه ارزانى فرمود تا تن و جان را به اين و آن شسته ، شايستهء طاعت و عبادت و راز باشند . علّامه سپس به نام ترجمه و علت نگارش آن و نيز ابواب و فصول آن اشاره مىكند . همهء ترجمه‌ها در هشت « در » به تعداد درب‌هاى بهشت نگاشته شده است مگر رسالهء تكميلى « اذكار الطهارة » كه در پنج « باب » تنظيم شده است . سوم : اولين « در » از بيشترينهء ترجمه‌ها به بيان فضيلت‌ها و ارزش‌هاى آن تكليف شرعى ، تنها بر اساس آيات قرآن و احاديث معصومان عليهم السلام مىپردازد و دومين « در » از ذكر اقسام و شرائط و اجزاى آن سخن مىگويد . در هر ترجمه « درى » به بيان آداب و